Waar je ook gaat, je eindigt altijd op dezelfde plek

Recensie Foxtrot


Eelke Bo van de Weerd
om 08:50

Op een landweg door uitgestrekt niemandsland staat controlepost Foxtrot. Vier jongens wonen er in een container en houden de wacht. Ze roken, luisteren radio, en kijken af en toe naar de pasfoto van een vrouwelijke passant. En ze vertellen elkaar verhalen. Weet je dat de foxtrot ook een dans is? En hoe je ook danst, je komt altijd terug op je beginpunt. Je lot ligt vast bij de eerste stap die je zet.

Foxtrot

De film, geregisseerd door de Israëlische Samuel Maoz, begint met slecht nieuws. Zoon is tragischerwijs op het slagveld omgekomen en er is geen lichaam. Zijn ouders worden onmiddellijk bestookt met allerhande slachtofferhulp, medische adviezen tegen angstaanvallen en psychoses, begrafenisgeregel en gedoe. Alle clichés komen voorbij, tot ieders wanhoop (“We zijn atheïsten, wat doet het ertoe?”), totdat plotseling blijkt dat het gaat om een gigantisch misverstand.

Ondertussen is er bij de grenspost niks aan de hand. Hoewel het er bar koud, nat en eenzaam is, ze enkel opgewarmd vlees uit blik eten en de container waarin ze wonen langzaam verzakt, hebben de jonge soldaten afgezien van hun enorme verveling weinig te klagen. Er wordt amper gesproken en vooral gewacht tot er iets gebeurt, wat zelden het geval is. De tijd wordt gevuld met schietspelletjes op de iPad en wat geklooi met een speelgoedrobot die een handelaar moest achterlaten bij het passeren van de slagboom.

Familietragiek

Foxtrot bestaat, als een Griekse tragedie, uit drie delen. De verhaallijn van de film wordt bepaald door een opeenvolging van misverstanden. Al het bewijs voor alles is al dan niet bewust verdoezeld. Bij de grenspost lijkt de situatie thuis onvoorstelbaar, en andersom. In dit familiedrama over rouw en verlies betekent goed nieuws vrijwel altijd ook slecht nieuws. Net als de container van de soldaten gaat ook het schilderij in het ouderlijk huis steeds schever hangen. Alles lijkt langzaam te verzinken. Vaak filmt de camera van recht boven, wat een afstand schept tussen de karakters en de kijker. De personages lijken dieren opgesloten in de kooi van de randen van het filmscherm, wachtend op hun vastgelegde lot.

Symbolische leegte

Het zijn mooie, lege doch betekenisvolle en sfeervolle beelden. Een terugkerend symbool is de kameel, die af en toe met rustige tred door over het witte doek wandelt. Dit ongebruikelijke personage blijkt belangrijker voor het plot dan in eerste instantie lijkt. Achtergrondmuziek blijft lang uit, maar bij de grenspost begint op een gegeven moment dreigende achtergrondmuziek die zich ontvouwt tot een donkere, allesvullende soundscape.

Maoz maakt met Foxtrot een melancholisch meesterwerk, dat kritisch reflecteert op de militaire cultuur in Israël. Het gaat over controleren en loslaten en onderscheid maken op dat waar we invloed op hebben tegenover het toeval. Eigenlijk gebeurt er heel weinig, maar dat gebeurt wel op een indrukwekkende manier. De film is sterk in zijn kwetsbaarheid, groots in zijn kleinheid, en zal de kijker nog lang bijblijven.

4 / 5

Reacties


Nieuwste recensies


Dit zijn de nieuwste filmrecensies geschreven door onze recensenten.

Studio 54Studio 54 (2018)
17 oktober 2018
Mile 22Mile 22 (2018)
17 oktober 2018
VenomVenom (2018)
5 oktober 2018

Meer nieuwe recensies

Meer recensies van Eelke Bo van de Weerd


Hieronder vind je meer recensies die geschreven zijn door Eelke Bo van de Weerd.

I Am Not a WitchI Am Not a Witch (2017)
12 september 2018
La prièreLa prière (2018)
12 september 2018
LL'Atelier (2017)
1 augustus 2018
Oh Lucy!Oh Lucy! (2017)
15 mei 2018

Bekijk alle recensies van Eelke Bo van de Weerd

Foxtrot (2017)

Foxtrot

IMDb-score7.5 / 10
GenreDrama
Speelduur114 minuten
Kijkwijzer Kijkwijzer 12 Kijkwijzer g Kijkwijzer gt

LandIsraël / Duitsland / Frankrijk
RegisseurSamuel Maoz
Acteurs Lior Ashkenazi
Sarah Adler
Yonathan Shiray
Bioscoop 12 april 2018
Trailer (groot formaat)
Meer filminformatie

Recensie-archief

Nieuwste recensies

Laatste recensies

Lees meer recensies…